Yıllar önce bir köşe yazımda bazı tespitlerim olmuştu.Onlarca öğretmen arkadaşımla yüz yüze sorunları görüşmüştüm.Tabi aradan yıllar geçti.4-5 sene evveldi.Zor şartlarda öğretmenlik yapmaya çalışan arkadaşlarımızdan bahsetmiştim.

Şimdi geldiğimiz noktada yapmamalıyız dediklerim yapıldı ve yapılıyorda.Halen onca sorunumuz varken,yemek duası olsun olmasına takılıp duruyoruz,halen kişisel meselelerimiz yüzüne birbirimizi üzüp duruyoruz,halen tayin derdi ile çırpınıp duruyoruz,halen atama puanı şuna düşer düşmez diye birbirine giren arkadaşlarımız var.Halen açık öğretim kavgası 2 yıllıkların öğretmen olmasına karşı çıkanlar....uzayıp gidiyor.

Ne yapıyoruz?

Sınıf öğretmenleri mesleğimize yavaş yavaş dalarken,müzik ve resim öğretmenlerininde ihtiyaç halinde okul öncesine dalması!konuşulurken,halen okul öncesi öğretmenliğine kes yapıştıran 2 şarkı söyleyen öğretmen gözü ile bakılırken,yeni açılan okullarda materyal eksikliği ve ailelerin bilinçsizliği yüzünden ezilen öğretmenlerimiz varken,rastgele kadrolaşma hareketi güdülürken!.... ve daha çok...Sorunlarımız bitti mi?Bitti mi ki halen birbirimizle uğraşıyoruz birbirimizin konularına alakasız cevapları yazıyoruz tartışıyoruz ve halen ben atandım ne olursa olsun mantığı güdüyoruz???

Başka branşlar hakkını arıyor dava açıyor ilgileniyor hak ediyor hak edemese de bir şeyler koparabiliyor.Bir memur sitesinde sınıf öğretmenleri bizle dalga geçiyor.2 şarkı öğretip çıkarım sınıftan zaten yaptığınız bu değil mi kek iş bu diyebiliyor.

Geleceğe umutla bakan arkadaşlar.Bir ve beraber olunmadan hiç bir sorunumuz çözülmeyecektir.Nasıl özel eğitimden sektöründen çıkartıldık bir anda haberiniz oldu mu?Nasıl düşük puanlar iyi iyi puanlar kötü yerlere düştü bunları yakın zamanda yaşamadık mı?

Hep birlikte Ankara da toplanalım bir gün desek kaçımız gelecek?50-100?Bu kadar kişi ile kime ne sesimizi duyurabiliriz ki?Bakanlığın penceresinden içeri bile girmez o sesler.Kimsede bizleri kaale alıp konuşmaz.Sadece kendi geleceğini değil,hepimizin geleceğini düşünen kaç kişi var aramızda?

Yıllar önce sakaryanın bir ilçesinin okulunda görev yapan arkadaşım intiharı düşündüğünü söylemişti.Artık dayanamadığını.İstifa etse ailesini düşündüğünü işin içinden çıkamadığını... Okulun wclerini bile su taşıyarak hergün kendisinin temizlediğinden bahsetmişti.Sorun çözüldü mü daha sonra bilmiyorum.Sanmıyorum aslında...

Şimdi materyal eksik aileler bilgisiz.Hurra hadi seni atadık.Ne yaparsan yap zihniyetini artık bozmamız lazım.Milli eğitimlerin aileleri bilinçlendirmesi ile ilgili projeleri tam gaz devam etmeli artarak.Bizlerde milli eğitimden eksiklerimizi istemeyi bilmeliyiz.Gerekirse ilçe kaymakamları ile bizzat görüşmeli var ise sendikaları hareketlendirmeliyiz.Sadece uzaktan yardım gelmesini beklemek olmamalı işimiz.Birazda istemeyi bilmeliyiz.

Topyekun mücadele ve hak arayışı geleceğe umutla bakmak meslektaşlarımın onuru olacaktır.
Sadece bizim değil.Tüm okul öncesi eğitim ile ilgili kampanyalara lütfen destek olun.Tüm okul öncesi sitelerine girin neler olup bitiyor güncel neler var inceleyin.Sesimizin az çıkması sadece bize zarar verecektir.

20 Haziran 2010

Yazınız gerçekten çok anlamlı teşekkürler hocam.
Cengiz hocam siz de meseleyi çok güzel ele almışsınız:-)))))

evet birazda istemeyi bilmeliyiz doğru diyorsunuz hocam hazırı beklemek olmaz gidip almak lazım. seminerlerimizde bi okul müdürümüz aynen şöle demişti. nereye giderseniz gidin vardır orda doğruları kadar eksik yanlış bişey. düzeltmeye ilk önce bulunduğun yerden yapıcaksın mesela ilk önce sınıfın sonra seni örnek alan okulun sonra takip eden mahallen sonra ilçen , ilin sonra tüm ülken. bunu sen başlatacaksın ve sahip çıkacaksın...

elinize düşüncelerinize sağlık....

hocam çok güzel yazmışsınız .katılıyorum.bende oöö 4.sınıfa geçtim emin olunki en hafif kelimeleri 4 yıl niye okuyosunuz.3 tane çocukla başa çıkamayacakmısınız.daha neler.atndıktan sonra nelerle karşılaşırım bilmiyorum.zaten bizim miilletimiz çocukları hafife aldığından bu hallerdeyiz.açıkçası milli eğitimde öyle.arkadaşımın biri bir köye atandı.10 öğrencisi vardı.fotokopi makinesi yok eliyle çizip çoğaltıyordu her şeyi..herşeyin düzelmesi dileğiyle.düzelir belki am biz görürmüyüz bilmem

ben bir sınıfçıyım okul öncesi olarak atanmayı çok istiorum ama bizede şans vermiorlar çok kolay olduğunu kesinlikle düşünmüorum 2 ay çalıştım ücretli olarak ama inanın 2 şarkı bile bilmiordum zamanla kendimi geliştirdim birçok etkinlik şarkı oyun öğrendim sınıfçılarında bu işi başaracağını düşünüorum çünkü bizim işimizde çocuklarla,5-6 yaşı olması farketmior,24 tane öğrencim vardı hepside çok afacandı,5 dk bile oturamıordum,sınıf öğretmenliğinde en azından teneffüs araları var ama okulöncesinde böle bişey yok,insanlar çok koly olduğunu sanıor ama kesinlikle öle değil,öss tercihlerinde 20.tercihim sınıf öğretmenliği geldi 21. tercihim sakarya okulöncesi idi şimdi 21.tercihimin gelmediğine çok üzülüorum gelseydi şimdi çoktan atanmış ve hizmet edio olacaktım herşeyin hayırlısı..