Yıllar önce bir köşe yazımda bazı tespitlerim olmuştu.Onlarca öğretmen arkadaşımla yüz yüze sorunları görüşmüştüm.Tabi aradan yıllar geçti.4-5 sene evveldi.Zor şartlarda öğretmenlik yapmaya çalışan arkadaşlarımızdan bahsetmiştim.

Şimdi geldiğimiz noktada yapmamalıyız dediklerim yapıldı ve yapılıyorda.Halen onca sorunumuz varken,yemek duası olsun olmasına takılıp duruyoruz,halen kişisel meselelerimiz yüzüne birbirimizi üzüp duruyoruz,halen tayin derdi ile çırpınıp duruyoruz,halen atama puanı şuna düşer düşmez diye birbirine giren arkadaşlarımız var.Halen açık öğretim kavgası 2 yıllıkların öğretmen olmasına karşı çıkanlar....uzayıp gidiyor.

Ne yapıyoruz?

Sınıf öğretmenleri mesleğimize yavaş yavaş dalarken,müzik ve resim öğretmenlerininde ihtiyaç halinde okul öncesine dalması!konuşulurken,halen okul öncesi öğretmenliğine kes yapıştıran 2 şarkı söyleyen öğretmen gözü ile bakılırken,yeni açılan okullarda materyal eksikliği ve ailelerin bilinçsizliği yüzünden ezilen öğretmenlerimiz varken,rastgele kadrolaşma hareketi güdülürken!.... ve daha çok...Sorunlarımız bitti mi?Bitti mi ki halen birbirimizle uğraşıyoruz birbirimizin konularına alakasız cevapları yazıyoruz tartışıyoruz ve halen ben atandım ne olursa olsun mantığı güdüyoruz???

Başka branşlar hakkını arıyor dava açıyor ilgileniyor hak ediyor hak edemese de bir şeyler koparabiliyor.Bir memur sitesinde sınıf öğretmenleri bizle dalga geçiyor.2 şarkı öğretip çıkarım sınıftan zaten yaptığınız bu değil mi kek iş bu diyebiliyor.

Geleceğe umutla bakan arkadaşlar.Bir ve beraber olunmadan hiç bir sorunumuz çözülmeyecektir.Nasıl özel eğitimden sektöründen çıkartıldık bir anda haberiniz oldu mu?Nasıl düşük puanlar iyi iyi puanlar kötü yerlere düştü bunları yakın zamanda yaşamadık mı?

Hep birlikte Ankara da toplanalım bir gün desek kaçımız gelecek?50-100?Bu kadar kişi ile kime ne sesimizi duyurabiliriz ki?Bakanlığın penceresinden içeri bile girmez o sesler.Kimsede bizleri kaale alıp konuşmaz.Sadece kendi geleceğini değil,hepimizin geleceğini düşünen kaç kişi var aramızda?

Yıllar önce sakaryanın bir ilçesinin okulunda görev yapan arkadaşım intiharı düşündüğünü söylemişti.Artık dayanamadığını.İstifa etse ailesini düşündüğünü işin içinden çıkamadığını... Okulun wclerini bile su taşıyarak hergün kendisinin temizlediğinden bahsetmişti.Sorun çözüldü mü daha sonra bilmiyorum.Sanmıyorum aslında...

Şimdi materyal eksik aileler bilgisiz.Hurra hadi seni atadık.Ne yaparsan yap zihniyetini artık bozmamız lazım.Milli eğitimlerin aileleri bilinçlendirmesi ile ilgili projeleri tam gaz devam etmeli artarak.Bizlerde milli eğitimden eksiklerimizi istemeyi bilmeliyiz.Gerekirse ilçe kaymakamları ile bizzat görüşmeli var ise sendikaları hareketlendirmeliyiz.Sadece uzaktan yardım gelmesini beklemek olmamalı işimiz.Birazda istemeyi bilmeliyiz.

Topyekun mücadele ve hak arayışı geleceğe umutla bakmak meslektaşlarımın onuru olacaktır.
Sadece bizim değil.Tüm okul öncesi eğitim ile ilgili kampanyalara lütfen destek olun.Tüm okul öncesi sitelerine girin neler olup bitiyor güncel neler var inceleyin.Sesimizin az çıkması sadece bize zarar verecektir.

20 Haziran 2010

Katılıyorum tam destek!

evet sonuna kadar destekliyorum sayın arkadaşım ve aziz dostum....
ayrıca yol kardeşim

hocam bu anlamlı yazınızı canı gönülden destekliyorum.

evet okul öncesi öğretmenlerine iki şarkı bilse yeter gözü ile bakılıyor herkesin yapabileceği bir meslek bu onlara göre .... çok çalışmalıyız ve bu tabuları yıkmalıyızz... selçuk hocam teşekkürler herkesin bildiği eksiklikleri dillendirdiğiniz için..

iki şarkı bir resimle bitmiyor bizim işimiz .Asıl sınıf öğretmenleri hazır çocukları alıyorlar . Sene başında ağlamayan ,oturmasını kalkmasını ,bilen öğretmenle nasıl konuşulacağını öğrenen çocuklarla eğitim yılına başlıyorlar.Sayılar, renkler, şekiller de öğrenilmiş oh ne ala.köy okulundaki öğrencileriMİN hepsi aynı sınıfta ilkokula başlayınca öğretmenleri bir ay sonra sayı doğrusunda toplama çıkarma yaptırmaya başladı. 2. ayın sonunda büyük çoğunluğu okumayı söktü.Hzlarına yetişemediği söledi .hakkını yememek gerek teşekkürünü de eksik etmedi.
şimdi hangimizim işi kek
mücadelemizi sürdürüp sınıfcılara branşımızı teslim etmiyelim.

güzel yazın için teşekkürler selçuk hocam emin ol bir çok kişi bu yazı sayesinde bir kez daha yüreklenecek ve kendisinin farkında olacaktır.

Mesele yegen, mesele atanmak değil...

Değerli öğretmen adayı ve öğretmen gönüllü kardeşlerim selçuk beyin yazısına teşekkür ediyorum.
mesele atanmak değil, mesele öğretmen olmak, mesele yıllarca milli eğitime hizmet karşılığı emekli olmak değil mesele, emekliliği lugatinden çıkarıp bir beni, 1000 ben yapmakta, yani yegen ben öğretmensem eğer, bir bensem öğretmen yegen, 30 yıllık hizmetimde binlerce ben olmalı ülkemde, mesele ben yetiştirmekte değil yegeeen, mesele, o bende aşkı görmek, obende çanakkaledeki; ben kaçarsam sende kaçarsın o yüzden birbirimizi bağlayalım diyen kahraman askeri görmek yegen.
mesele çok bilmek değil, mesele az bilmek yegen, az bilirken çok öğretmek. mesele maaş almak değil, aldığın maaşı yiyebilmek yeğen.
sana kürsüdeki imamın hikayesini anlatayım dinlermisin yegen:
imam, kürsüde allah aşkından ve bu aşkı tatmanın güzelliğinden bahseder. imam çok güzel konuşur. herkes ağzı açık dinler. çıt yoktur. arkadan birgenç bağırır. herkes hayretle bu gence bakar. genç şöle der: imam efendi imam efendi sende allah aşkı yok. herkes bir gence birde imama bakar şaşırmıştır imamda. genç devam eder. ben bir kıza aşık oldum ve zayıflıktan bir deri bir kemik kaldım. senin ensenin ve göbeğinin maşallahı var der...... demekki yegen aşık olmak değil aşkı yaşamak gerek bu meslek ve ideal için bir deri bir kemik kalmak gerek.tamam gidelim 1000 kişi toplanıp gidelim ankaraya bağıralım orda biz kimiz neyiz diye.ne olacak yegen sonrasında. yegen bir gün çocuk tarlasında bekçilik ediyordu kuşlar gelipte tarladaki bitkilerden yemesinler diye def çalıyor. def sesinden ürken kuşlar kaçışıyorlardı. gazneli mahmudun ordusu sefere gidiyordu ordunun en önündeki at ordunun büyük davulunu taşıyordu bu davul düşman kovalarken gece gündüz demeden atın sırtında çalınırdı. Bu at çocuğun beklediği tarlaya girdi. çocuk atı uzaklaştırmak için hemen def çalmaya başladı bağırdı çığırdı. atı uzaklaştırmak istediğini gören bir asker çocuğa yegenim senin bu çaldıkların boşunadır. çünkü bu atın üzerinde büyük davul çalmaktadır. at onun gümbürtüsüne alışmıştır. senin çaldığın def ona tesir etmez demiştir.
şimdi yegen soruyorum sana, mesele kimin atandığını irdelemektemi, yoksa ben atandığımda öğretmenmiyim sorusuna yanıt aramaktamı. bence yegen iyi bir öğretmen öğrenci olmayı kabul etmekle başlar. ama yineden ümitsizliğe kapılmamak lazım yegen. çünkü , neyin imkansız olduğunu söylemek zordur, dünün rüyası bu günün ümidi ve yarının gerçeğidir. teşekkürler....:)

Teşekkürler arkadaşlar.Teşekkürler Cengiz hocam...Mücaadeleye devam...

Dayıııı mesele anlaşılmıştır:)